غربت خانگی

تا لنگه کفش

ghorbatekhanegi — Mon, 01 Jun 2009 10:55:18 GMT

نه

نمی شود

نمی شود آرام بگیرم

این گوشه از جهان محکومیت من است

ویترین خیابان هایش عقب مانده اند

و شلوارهایش تنم را فشار می دهند

نه ! به من دست نزن

مثل گربه های هیز بار می آیم

به پاچه های مادرم بدبین می شوم

رهبر عزیز !

چطور می توانم به تو اعتماد کنم ؟

تو اصلا شبیه ترمودینامیک نیستی

دهانت پر از ساچمه است

واز کپل هایت سیاهچاله های فضایی می ریزد

چطور می توانی به من مهربانی کنی ؟

وقتی پسرانت در آرزوی زنا جان می سپرند

و دخترانت

به فاحشه خانه های پنج قاره تبعید می شوند ؛

نه ، به من دست نزن !

من از بال سوسک می ترسم

پروازش مستراح خانه ای را متروک می کند

این مردم

نمی دانم چطور آنقدر شجاعند که تو در آسمان شان پرواز می کنی !

وای اگر کودکان بزرگ می شدند

لنگه کفشی برای تو کافی بود !

خرداد ١٣٧٩

مريم هوله - کرج

فلاش بک

ghorbatekhanegi — Thu, 19 Mar 2009 20:58:18 GMT

فرصتي نمانده است

بيا همديگر را بغل كنيم

فردا

يا من تو را مي كشم

يا تو چاقو را در آب خواهي شست

همين چند سطر

دنيا به همين چند سطر رسيده است

به اينكه انسان

كوچك بماند بهتر است

به دنيا نيايد بهتر است

اصلا اين فيلم را به عقب برگردان

آنقدر كه پالتوي پوست پشت ويترين

پلنگي شود

كه مي دود در دشتهاي دور

آنقدر كه عصاها پياده به جنگل برگردند

و پرندگان دوباره بر زمين....زمين...

نه!

به عقب تر برگرد

بگذار خدا دوباره دست هايش را بشويد

در آينه بنگرد

شايد تصميم ديگري گرفت...

"گروس عبدالملکیان"

ghorbatekhanegi — Thu, 11 Dec 2008 19:53:18 GMT

هي ليلي سيا!

انقد برام عشوه نيا

تو كوچه تو گذر تو سر تا سر اين شهر

هر جا بري همراتم

سگ و سوتك مي دونن كشته ي عشوه هاتم!

خب آره كه خيابونا و ميدونا و آسمونا ارث بابامه!

واسه همينه كه از بوق سگ تا دين روز

اين كله پوكو مي گيرم بالا و از بي سيگاري مي زنم زير آواز

و اين قدر مي خونم تا اين گلوي وامونده وا بمونه

تا كه شب بشه و بچپم تو يه چار ديواري حلبي

كه عمو بارون رو طاقش عشق سياه خيالي منو ضرب گرفته

شام كه نيس خب زحمت خوردنشم ندارم

در عوض چشم منو پوتيناي مچاله و پيريه كه

رفيق پرسه هاي بابام بودن

بعدشم واسه اينكه قلبم نتركه

چشمارو مي بندم و كله رو ول مي كنم رو بالشي كه پر از گريه هاي ننمه!

گريه كه ديگه عار نيست خواب كه ديگه كار نيست

تا مجبور باشي از كله سحر يا مفت بگي و يا مفت بشنفي و

آخر سر اين قدر سر به سرت بذارن تا سر بذاري به خيابونا!

هي!دل بده تا پته دلمو واست رو كنم

مي دوني؟...هميشه اين دلم به اون دلم ميگه:زكي!

تو اين دنياي هيشكي به هيشكي

اين يكي دستت بايد اون يكي دستتو بگيره ورنه خلاصي...خلاص.

اگه اين نبود حاليت مي كردم كه كوه ها رو چطوري جا به جا مي كنن

استكانا رو چه جوري مي سازن

سرد و گرم و تلخ و شيرينش نوش جان!

من ياد گرفتم چه جوري شبا از روياهام يه خدا بسازم

و دعاش كنم كه:عظمتتو جلال!

امشبم گذشتو كسي ما رو نكشت...

بعدشم چشمامو مي بندم و

دل مي سپارم به صداي فلوت يدي كوره

كه هفتاد سال تمومه عاشق يه دختر چارده ساله بوره!

منم عشق سياهمو سوت مي زنم تا خوابم ببره....

هرگاه این شعر حسین پناهی با صدای پرویز پرستویی در خلوتم پا می گذارد

محال است گریه همدم خلوتم نباشد...

گزیده هایی از پابلو نرودا

ghorbatekhanegi — Thu, 27 Nov 2008 15:59:57 GMT

تمامي عشقم را در جامي به فراخي زمين

تمامي عشقم را با خارها و ستاره ها

نثار تو كردم

اما تو با پاهايي كوچك پاشنه هايي چركين

بر آتش آن گام نهادي

و آن را خاموش كردي...

***

گاه و بيگاه فرو مي شوي

در چاه خاموشي ات

در ژرفاي خشم پر غرورت

و چون باز مي گردي

نمي تواني حتي اندكي

از آنچه در آنجا يافته اي

با خود بياوري.

عشق من در چاه بسته ات

چه مي يابي؟خزه دريايي؟مانداب؟صخره؟

با چشماني بسته چه مي بيني؟

زخم ها و تلخي ها را؟

زيباي من در چاهي كه هستي

آنچه را كه در بلنديها برايت كنار گذاشته ام نخواهي ديد

دسته اي ياس شبنم زاده را

و بوسه اي ژرف تر از چاهت را...

***

نان را از من بگير اگر مي خواهي

هوا را از من بگير

اما

خنده ات را نه...

ghorbatekhanegi — Sun, 28 Sep 2008 17:24:22 GMT

گاهی اوقات فکر می کنم چقدر خوب است لا به لای خاطرات گم شدن و نبودن...

چند روز پیش بود که دوباره شاعرانگی هایم گل کرد و واژه ها را قربانی احساسم

کردم...

در چشمانت سقوط کردم

وقتی اشک چشمانم یخ زد

وصله شدم به شب

وقتی سرخی گونه هایم آخرین تمشک دستانت شد

چرخ و فلک مغزم هی می چرخد

مرا دور می زند

مثل نگاهت...

روی چروک لبانت آه می شوم

تو خمیازه می کشی

من در بازدم بی حوصلگیت عقربه می شوم

تو شب را بیراهه می روی

من در دستانت ذوب می شوم

تو روی دیوار اتاقم ستاره می شوی

من سایه روشن پنج ضلعی ات...

نشانی چهارم

ghorbatekhanegi — Mon, 21 Jul 2008 17:25:18 GMT

حالا ديگر دير است
من نام كوچه هاي بسياري را از ياد برده ام
نشاني خانه هاي بسياري را از ياد برده ام
و اسامي آسان نزديكترين كسان دريا را…!
راستي آيا به همين دليل ساده نيست
كه ديگر هيچ نامه هاي به مقصد نمي رسد؟!
نه ري را !
سالها و سالها بود
كه در ايستگاه راه آهن
در خواب و خلوت ورودي همة شهرها
كوچه ها ، جاده ها ، ميدان ها
چشم به راه تو از هر مسافري كه مي آمد
سراغ كسي را مي گرفتم كه بوي ليموي شمال و
شب حلال دريا را مي داد.

چقدر كوچه هاي خلوت بامدادي را
خيس گريه رفتم و در غم غروب باز آمدم.
من مي دانستم تو از ميان روشن ترين رؤياهاي روزگار
تنها ترانه هاي سادة مرا برگزيده اي
چرا كه من هنوز هم خسته ترين برادر همين سادگانِ
زمينم ، ري را !
هر بار كه نام تو بر دفتر گريه هاي من جاري شد
مردماني را ديدم كه آهسته مي آمدند
همانجا در سايه سار گريه و بابونه
عطر ترا از باغ پروانه به خواب كودكان خود مي خواندند.
مردمان مي فهمند
مردمان ساكت و مردمان صبور مي فهمند
مردمان ديري ست كه از راز واژگان سادة من
به معناي بعضي از آوازها رسيده اند .
رازي دارد اين سادگي ،
این رسیدن به رؤيا
معلوم است كه بعد از نامه ها
مرا آوازي از تحمل اوقات گريه آموخته اند .
كجا مي روي حالا؟!
بيا ،هنوز تا كشف نشاني آن كوچه
حرف بسيار و
وقت اندك و
آسمان هم كه باراني ست !
اصلاً فرض كه مردمان هنوز درخوابند،
فرض كه هيچ نامه اي هم به مقصد نرسيد ،
فرض كه بعضي از اينجا دور ،
حتي نان از سفره و كلمه از كتاب،
شكوفه از انار و تبسم از لبانمان گرفته اند ،
با رؤياهامان چه مي كنند؟!

يادش خوش خسروي خانه سبز،خسروي هامون...وقتي با صداي جادويي اش به واژه هاي سيد علي صالحي جان مي بخشيد...

استخوان های خوک و دستهای جذامی(مصطفی مستور)

ghorbatekhanegi — Wed, 25 Jun 2008 20:46:35 GMT

با شما هستم!با شما عوضی ها که عینهو کرم دارید تو هم می لولید.چی

خیال کرده ید؟همه تون از وزیر و وکیل گرفته تا سپور و آشپز و پروفسور

آخرش می شید دو عدد.خیلی که هنر کنید خیلی که خبر مرگتون به خودتون

برسید فاصله ی دو عددتون میشه صد.صدام رو می شنفید؟می شید یه پیرمرد

آب زیپوی بو گندو.کافیه دور تند نیگاش کنید.همین که دور تند نیگاش کردید

میفهمید چه گندی زده ید.می فهمید چه چیز هجو و مزخرفی درست کرده ید

حالا با این عجله کدوم جهنمی قراره برید؟قراره چه غلطی بکنید که دیگرون

نکرده ند؟از یه طرف تا چشاتون به هم افتاد اولین کاری که می کنید یعنی

آسونترین کاری که می کنید اینه که عاشق همدیگه می شید.لعنت به شما و

کاراتون که هیشکی ازش سر در نمی آره.عاشق می شید و بعد عروسی

می کنید و بعد بچه دار می شید و بعد حالتون از هم به می خوره و طلاق

میگیرید.گاهی هم طلاق نگرفته باز عاشق یکی دیگه می شید.لعنت به همتون.

لعنت به همتون که حتی مث مرغابی ها هم نمی تونید فقط با یکی باشید...

دنبال چی می گردید؟آهای عوضی ها!آهای با شما هستم!صدام رو می شنفید؟

"برگرفته از متن کتاب"

"فسانه" از م.امید

ghorbatekhanegi — Tue, 20 May 2008 20:54:18 GMT

گویا دگر فسانه به پایان رسیده بود

دیگر نمانده بود برایم بهانه ای

جنبید مشت مرگ و در آن خاک سرد گور،

می خواست پر کند

روح مرا،چون روزن تاریکخانه ای.

اما به سان باز پسین پرسشی که هیچ

دیگر نه پرسشی ست از آن پس،نه پاسخی.

چشمی که خوش ترین خبر سرنوشت بود

از آشیان ساده روحی فرشته وار،

کز روشنی چو پنجره ای از بهشت بود

خندید با ملامت،با مهر،با غرور

با حالتی که خوش تر از آن کس ندیده است

کای تخته سنگ پبر!

آیا دگر فسانه به پایان رسیده است؟

چشمم پرید ناگه و گوشم کشید سوت

خون در رگم دوید

ــامشب صلیب رسم کنید ای ستاره هاـ

برخاستم ز بستر تاریکی و سکوت.

گویی شنیدم از نفس گرم این پیام

عطر نوازشی که دل از یاد برده بود.

اما دریغ کاین دل خوش باورم هنوز

باور نکرده بود

کآورده را به همره خود باد برده بود!

گویی خیال بود شبح بود سایه بود

یا آن ستاره بود که یک لحظه زاد و مرد.

چشمک زد و فسرد.

لشکر نداشت در پی،تنها طلایه بود.

ای آخرین دریچه زندان عمر من

ای واپسین خیال شبح وار سایه رنگ!

از پشت این حجاب بلورین اشک خویش،

با یاد دلفریب تو بدرود می کنم.

روح تو را هرزه درایان پست را،

با این وداع تلخ ملولانه نجیب

خشنود می کنم.

من لولی ملامتی و پیر و مرده دل،

تو کولی جوان و بی آرام و تیز دو

رنجور می کند نفس پیر من ترا

حق داشتی،برو.

این رنج کاهدم که تو نشناختی مرا

در من ریا نبود صفا بود هر چه بود

من روستائیم نفسم پاک و راستین

باور نمی کنم که تو باور نمی کنی.

مسموم کرد روح مرا بی صفائیت

بدرود ای رفیق می و یار مستی ام

من خردی تو دیدم و بخشایمت به مهر

ور نیز دیده ای تو ببخشای پستی ام.

من ماندم و ملال و غمم،رفته ای تو شاد

با حالتی که بدتر از آن کس ندیده است.

ای چشمه جوان!

گویا دگر فسانه به پایان رسیده است...

(از عاشقانه ها و کبود،خاطره نمایشگاه کتاب از برادر ارجمندم فرامرز نایبی)

میلادت مبارک

ghorbatekhanegi — Sat, 03 May 2008 20:26:55 GMT

امشب به افتخار وجود گرامی ات شمع روشن کرده ام

ترانه هایت را یکی یکی نوشیده ام و چه سرمستم از عطر حضورت...

حضور داغت در دل و جانم...

ماه بانوی تکرار نشدنی،"گوگوش" دلم میلاد پاکت خجسته باد.

افسانه تلخ

ghorbatekhanegi — Fri, 25 Apr 2008 16:38:32 GMT

ادعا نمي كنم كه هنوز عاشقت هستم

چرا كه ديگر لحظه هايم مثل سابق لبريز از حضورت نيست

آري من همانم كه مي گفتم تا هميشه عاشقت مي مانم

اما تو چه كردي با من؟

مني كه بيتابانه تمنا مي كردم وجودت را...

مني كه با همه بي مهري ات باز هم گم شده در هوايت بودم

اما ديگر حوصله از كف داده ام

"دل ديگر دريا نيست تاب و توانش تمام شده"

روزگاري با هر صاعقه از طعنه هايت در خود مي شكستم و فقط صبوري...

اما صبر هم اندازه اي دارد

فقط مانده ام چرا احساس من به اين بزرگي براي تو هيچ بود؟

مني كه سردي نگاهت را به جان مي خريدم براي لحظه اي با تو بودن

مني كه زخم زبانها را به دوش مي كشيدم براي گداختن در وجود تو...

"نه اين حق من نبود اين حق هيچ كس نيست"

چرا به آساني و مثل آب خوردن دورم انداختي؟؟؟؟؟؟

مني كه اگر نفسهايم را مي خواستي دريغ نمي كردم

آه ديگر حوصله گلايه كردن را هم ندارم

حرف از اشكهاي من و دل گذشته است

مي خواهم به پايان برم اين افسانه تلخ را

اما چيزي مرا مي مكد چيزي شبيه به خاطرات

و من هر روز تهي مي شوم از يادي كه نبايد...