غربت خانگی

تا لنگه کفش

نه

نمی شود

نمی شود آرام بگیرم

این گوشه از جهان محکومیت من است

ویترین خیابان هایش عقب مانده اند

و شلوارهایش تنم را فشار می دهند

نه ! به من دست نزن

مثل گربه های هیز بار می آیم

به پاچه های مادرم بدبین می شوم

رهبر عزیز !

چطور می توانم به تو اعتماد کنم ؟

تو اصلا شبیه ترمودینامیک نیستی

دهانت پر از ساچمه است

واز کپل هایت سیاهچاله های فضایی می ریزد

چطور می توانی به من مهربانی کنی ؟

وقتی پسرانت در آرزوی زنا جان می سپرند

و دخترانت

به فاحشه خانه های پنج قاره تبعید می شوند ؛

نه ، به من دست نزن !

من از بال سوسک می ترسم

پروازش مستراح خانه ای را متروک می کند

این مردم

نمی دانم چطور آنقدر شجاعند که تو در آسمان شان پرواز می کنی !

وای اگر کودکان بزرگ می شدند

لنگه کفشی برای تو کافی بود !

خرداد ١٣٧٩

مريم هوله - کرج

+نوشته شده در دوشنبه یازدهم خرداد 1388ساعت14:26توسط ساره |