تبليغاتX
غربت خانگی


غربت خانگی
و آنقدر مرده ام که هیچ چیز مرگ مرا دیگر ثابت نمی کند
بر او ببخشایید
 

بر او ببخشایید

بر او که گاه گاه

پیوند دردناک وجودش را

با آبهای راکد

و حفره های خالی از یاد می برد

و ابلهانه می پندارد

که حق زیستن دارد...

بر او ببخشایید

بر خشم بی تفاوت یک تصویر

که آرزوی دوردست تحرک

در دیدگان کاغذی اش آب می شود

بر او ببخشایید

بر او که در سراسر تابوتش

جریان سرخ ماه گذر دارد

و عطرهای منقلب شب

خواب هزار ساله اندامش را آشفته می کنند

بر او ببخشایید

بر او که از درون متلاشی ست

اما هنوز پوست چشمانش از تصور ذرات نور می سوزد

و گیسوان بیهوده اش

نومیدوار از نفوذ نفس های عشق می لرزند

ای ساکنان سرزمین ساده خوشبختی

ای همدمان پنجره های گشوده در باران

بر او ببخشایید

بر او ببخشایید

زیرا که مسحور است

زیرا که ریشه های هستی بارآور شما

در خاکهای غربت او نقب می زنند

و قلب زود باور او را

با ضربه های موذی حسرت

در کنج سینه اش متورم می سازند.

                                                 زنده یاد:فروغ فرخزاد

در این شعر خون می شوم و جریان می یابم...

 

   

 

+نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم بهمن 1386ساعت20:34توسط ساره |
زندانی از حمید مصدق

دل وحشت زده در سينه من مي لرزيد


دست من ضربه به ديواره ي زندان كوبيد


"آي همسايه زنداني من
 ضربه دست مرا پاسخ گوي"


ضربه دست مرا پاسخ نيست


 تا به كي بايد تنها تنها


 وندر اين زندان زيست


 ضربه هر چند به ديوار فرو كوبيدم


پاسخي نشنيدم


سال ها رفت كه من


 كرده ام با غم تنهايي خو


 ديگر از پاسخ خود نوميدم


راستي هان
 چه صدايي آمد ؟


ضربه اي كوفت به ديواره زندان دستي ؟


 ضربه مي كوبد همسايه زنداني من


 پاسخي مي جويد


 ديده را مي بندم


در دل از وحشت تنهايي او مي خندم...

 

            

+نوشته شده در پنجشنبه چهارم بهمن 1386ساعت22:29توسط ساره |