غربت خانگی

آوار

ترانه ای زیبا از شهیار قنبری با صدای زنده یاد فرهاد:

تو هم با من نبودی یار!

مثل من با من

و حتی مثل تن با من

تو هم با من نبودی

آن که می پنداشتم

باید هوا باشد

و یا حتی

گمان می کردم این تو

باید از خیل خبرچینان جدا باشد

تو هم با من نبودی

تو هم از ما نبودی

آن که ذات درد را

باید صدا باشد

و یا با من

چنان همسفره ی شب

باید از جنس من و عشق و خدا باشد

تو هم مومن نبودی

بر گلیم ما

و حتی در حریم ما

ساده دل بودم که می پنداشتم

دستان نااهل تو باید

مثل هر عاشق رها باشد

تو هم از ما نبودی

تو هم با من نبودی

یار!

ای آوار!

ای سیل مصیبت بار...!

شهيار قنبري فرهاد

+نوشته شده در جمعه بیست و هفتم مهر 1386ساعت15:18توسط ساره |

شعری از فریدون مشیری

در شهر زشت ما

این جا که فکر کوته و دیواره ی بلند

افکنده سایه بر سر و بر سرنوشت

من سال های سال

در حسرت یک نغمه ی نشاط

یک باغ پر شکوفه

یک آسمان صاف

عمری ست دویده ام... (فریدون مشیری)

فريدون مشيري

+نوشته شده در یکشنبه پانزدهم مهر 1386ساعت15:24توسط ساره |

با تلاش عمران صلاحی

قسمتی از نامه ی فروغ فرخزاد به شوهرش پرویز شاپور:

اگر من می توانستم یک قدم به جلو بردارم اگر من این جرات و شهامت را داشتم که از میان این محیط از میان این همه چیزهای مبتذل و عادی بگریزم وبه آغوش تو پناه آورم و با هم به جایی برویم که از غوغا و جنجال زندگی روزانه خبری نباشد آن وقت بسیار خوش بخت بودم.تو نمیدانی من چقدر دوست دارم بر خلاف مقررات و آداب و رسوم و بر خلاف قانون و افکار و عقاید مردم رفتار کنم.ولی بندهایی بر پای من هست که مرا محدود می کند.روح من وجود من و اعمال من در چهار دیواری قوانین سست و بی معنی اجتماعی محبوس مانده و من پیوسته فکر می کنم که هر طور شده باید یک قدم از سطح عادیات بالاتر بگذارم.من این زندگی خسته کننده و پر از قید وبند را دوست ندارم.من همیشه دوستدار یک زندگی عجیب و پر حادثه بوده ام شاید خنده ات بگیرید اگر بگویم من دلم می خواهد پیاده دور دنیا بگردم توی خیابن ها مثل بچه ها برقصم بخندم فریاد بزنم من دلم می خواهد کاری کنم که نقض قانون باشد.شاید بگویی طبیعت متمایل به گناهی دارم ولی این طور نیست من از اینکه کاری عجیب بکنم لذت می برم.من دلم می خواهد این لفظ (باید) از زندگی دور شود باید این کار را بکنی باید این طور لباس پوشید باید این طور راه رفت باید این طور حرف زد باید این طور خندید آه همه اش باید همه اش سلب آزادی و محدودیت.چرا باید؟می دانم که به من جواب خواهند داد:زیرا قوانین اجتماع اجازه نمی دهد طور دیگری رفتار کنی اگر بخواهی بر خلاف دیگران رفتار کنی دیوانه و احیانا جلف و سبکسر خطاب خواهی شد.من نمی فهمم این قوانین را چه کسی وضع کرده کدام دیوانه ای بشر را به این زندگی تلخ و پر از رنج محکوم کرده؟

وقتی فروغ می نوشت همیشه زیبا بود...حالا او به ظاهر نیست اما رد پای افکارش بر ذهنم باقی مانده و خیلی وقتها خودم را در نامه ها و شعرهای فروغ پیدا می کنم.یادش گرامی و روانش شاد باد...

+نوشته شده در یکشنبه هشتم مهر 1386ساعت15:32توسط ساره |

خواب

در اتاقي خاموش در اتاقي محبوس

ديوارها موريانه خورده

قاب ها پوسيده

و فرشي كه نخ نما شده

اتاقي سرد و تاريك از جنس دنيا

اتاقي با كتابخانه اي غبار گرفته از جنس رويا

من غربت زده در اين گوشه ي تاريك

مبهوت و ماتم زده با فكرهاي سرگردانم تاب بازي مي كنم

تلفن زنگ مي زند

گوش هايم ميلي به شنيدن ندارد

دينگ دينگ دينگ دينگ...

دوباره خاموشي دوباره تاب بازي

در خود شنا مي كنم در خود غرق مي شوم

ديگر چيزي آزار دهنده نيست

ديگر چيزي شادي دهنده نيست

همه چيز يكسان همه چيز برابر

بدي خوبي عشق نفرت دوستي دشمني

و همه چيز به يكباره بيهوده مي شود

گند مي شود ننگ مي شود سنگ مي شود

خودم خودم را مي مكم خودم خودم را سر مي كشم

خودم خودم را مي خورم مثل موريانه هاي اين اتاق

مي دانم كه به زودي اين ديوار سست فرو خواهد ريخت

من هم در خود خراب مي شوم

بيداري خواب است

من هم در خود خواب مي شوم...

دينگ دينگ دينگ دينگ دينگ...

ديگر نه مي شنوم نه مي بينم نه حس مي كنم

من خواب هستم

خواب خواب...

ساره

+نوشته شده در دوشنبه دوم مهر 1386ساعت20:1توسط ساره |